Een drugsmoord. Vorige week werd in het gerechtshof van Fulton (VS)
Marland Moore, 30 jaar, veroordeeld voor moord op Rodney Cunningham.
Hij kreeg levenslang. Speciaal aan de zaak was dat één van de juryleden
een dove man was. Hoewel het niet voor het eerst is, toch is het
zeldzaam. Voor de rechter en de advocaten was het de eerste keer. De
man werd bijgestaan door twee gebarentaaltolken. Keith Davis, 46, was
al twee keer ervoor opgeroepen als jurylid maar nog nooit gekozen.
Hoewel er in Amerika een wet op de niet discriminatie van gehandicapten
is, denkt Keith toch dat zijn doofheid de
reden was dat hij nooit voordien werd gekozen. “Ik heb het gevoel dat
ik een Amerikaanse burger ben en zou de mogelijkheid moeten krijgen om
in de jury te zetelen zoals ieder ander. “ zei Davis. Hij woont in
Alpharetta en heeft twee jobs als postbediende en als pakjesbezorger.
Het proces dat 4 dagen duurde zorgde er ook voor dat er opnieuw heel
wat onrust en misverstanden uit de weg werden geruimd. En dit allemaal
door de inzet van Davis. Voor het einde van de eerste dag was iedereen
al vergeten dat hij doof was. Men vergat wat een groot communicator een
dove persoon kan zijn. Voor een dove was hij een heel goede
prater.Davis werd geboren in Massachusetts, de enige in een familie van
vijf die doof was. Hij ging naar de dovenschool die indertijd geen
gebarentaal onderwees, maar hen leerde liplezen en hun stem leerde
gebruiken. Davis leerde pas gebarentaal op zijn 19-de. Hij voelt zich
meer op zijn gemak bij het praten, dan bij gebarentaal, zegt zijn
vriend Michael Whaley. “En hij praat veel.”Er werden een paar
aanpassingen gedaan zodat het zicht van Davis naar zijn tolken niet
gehinderd werd. De tolken legden een eed af als hulpmagistraten voor
het hof en wisselden elkaar om de 20 minuten af. De tolken werden zelfs
een steun voor de andere juryleden in plaats van afleiding. “De mensen
behandelden mij niet speciaal. Zij bekloegen me niet of voelden
meedelijden met mij,” zegt Davis. “Voor de meesten onder hen was ik de
eerste dove die ze ontmoetten. Toen we uit elkaar gingen voelde het aan
alsof we familie waren.”
“Ik ben blij dat ik het gedaan heb,” zegt Davis. “Ik ben trots.”
http://www.ajc.com/metro/content/metro/northfulton/stories/2008/03/14/juror_0315;html
Bron: Vertaald nieuws voor Doven
