Image NAARDEN, woensdag Op de skipiste behoort zij tot de absolute Europese top en werd ze onlangs zelfs vierde in het Oostenrijkse Seefeld, maar in eigen land wordt ze nauwelijks serieus genomen. Pieternel van Dis (20) is de onbetwiste Nederlandse koningin op de lange latten, en tijdens het gala voor de dovensporters werd zij afgelopen zaterdag voor de derde keer
uitgeroepen tot sportvrouw van het jaar. Toch wordt ze maar steeds niet erkend als topsportster, en dreigt haar sportcarrière nu vroegtijdig op de klippen te lopen.

Vader Huib legt uit: "De dovensport heeft de Deaflympics als belangrijkste evenement, maar valt niet onder de Paralympische Spelen. Daardoor wordt Pieternel door de vaderlandse sportkoepels niet gehonoreerd met de status van topsporter, en om die reden klopt zij dus telkenmale vergeefs aan voor de bijbehorende financiële steun."
Hij verzucht: "Ik kan het straks niet meer verantwoorden tegenover de rest van het gezin om haar naar wedstrijden te sturen. Dat kunnen wij gewoonweg niet opbrengen."
Pieternel traint - buiten de uren in de sportschool om - twee uur per week op de skibaan en vertoeft voor trainingsstages vijf weken per winter in het buitenland. Gehandicaptensport Nederland betaalt de trips naar de grote evenementen en voor de rest van de kosten draait de familie op. "De dovenwereld heeft zijn eigen kenmerken. Het verbetert, maar als je onvoldoende midden- en topkader hebt in de dovenwereld, krijg je ook geen voet tussen de deur bij instanties. Nu mogen ze vaak alleen de hand ophouden en krijgen de kruimels die van tafel vallen", aldus vader Huib.

Evenwichtsgevoel
De eerste vraag die bij een leek opkomt, is waarom een goede dove skiër niet gewoon deel kan nemen aan wedstrijden met horende skiërs? Pieternel: "Het evenwichtsgevoel van een dove skiër is slechter ontwikkeld. Bovendien kunnen gewone skiërs hun stijl aanpassen wanneer ze merken dat de ondergrond ijzig wordt, want dat horen ze. Ik moet dan eerst uitglijden."

"Ook een trainer die de gebarentaal beheerst, is er niet", vervolgt haar vader. "Coaches die halverwege de afdaling iets brullen, zullen Pieternel nooit bereiken. Pieternel gaat vaak mee met horende skiërs, ook naar wedstrijden. Dan moet ze geluk hebben dat de starter het aftellen met zijn vingers doet; vooruitkijken bij de start is er voor Pieternel niet bij. Dat betekent dus verlies van concentratie en focus op het parcours."
Vanaf haar vierde staat Pieternel van Dis al op de ski's. Vader Huib: "Maar vijf jaar geleden hadden we voor het eerst in de gaten hoeveel energie zij moet stoppen in communicatie. Eigenlijk hadden we dat eerder moeten weten, maar je leert pas als je ertegenaan loopt. Bij een zichtbare handicap zijn dingen toch gemakkelijker te begrijpen."

Onze enige vaderlandse dove wedstrijdskiër wil richting de Deaflympics van 2011 - de Olympische Spelen voor de dove sporters - en daar een gooi doen naar een podiumplaats. Ze is uiteraard afhankelijk van financiële support, maar die ontbreekt grotendeels omdat NOC*NSF haar als topsporter niet ziet staan.
Huib van Dis: "Hun redenering is te kort door de bocht. Bij blessures betekent het voor ons plaatsnemen op een wachtlijst, voor aanpassing in de studiebegeleiding is zij afhankelijk van de welwillendheid van school en er is geen geld voor een stukje mentale coaching."

Nike Boor, directeur Fonds Gehandicaptensport, vindt het een "vervelende situatie". "De dovensport is internationaal apart georganiseerd en de Deaflympics zijn niet erkend als topsportevenement. In ons land hanteren we een strikt beleid. Dit type - moeilijk meetbare - handicap zal nooit als topsport gehonoreerd worden, tenzij de dove sporter zich tussen de validen begeeft en aan de geldende normen voldoet."
Pieternel traint de laatste tijd veelvuldig met het Oostenrijks team. Zaterdag werd haar na de prijsuitreiking gevraagd of ze wel voor ons land blijft uitkomen? "Als ze goed betalen, ben ik weg", antwoordde zij toen met een knipoog.

Bron: De Telegraaf/AnnieS